Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας - Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

 Ημέρα της Μητέρας

Του Νίκου Ι. Κωστάρα

«Ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατό μου τέκνον...» ανέκραζεν η Παναγία, η Μητέρα του Επουράνιου και στο πρόσωπό Της εκφραζόταν ο πόνος της Μάνας, της κάθε Μάνας. Της Μάνας που δεν έχει σύνορα, που δεν ξέρει χρώμα φυλής, της Μάνας που δημιουργεί την ίδια τη ζωή, την υψώνει, τη διακινεί και τη διαιωνίζει.

«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου. Κορώνα μου, αντιστύλι μου, χαρά των γηρατειών μου, ήλιος της βαρυχειμωνιάς, λιγνοκυπάρισσό μου...» θα πει ο ποιητής εκφράζοντας τα ονείρατα της μάνας.

            Στη μητέρα έπεσε ο κλήρος να γεννά ζωή και να την οδηγεί στην τελειότητα με την αγάπη, τη στοργή, την αφοσίωση, την αυτοθυσία και το παράδειγμά της. Χωρίς τη μητέρα ο κόσμος δεν θα είχε ζωή και η ζωή δεν θα είχε κόσμο. Αν θελήσουμε να βρούμε την πηγή κάθε αξίας, θα φθάσουμε στην αγκαλιά της μάνας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση όταν ακούς το διάλογο παιδιού και μάνας συμπτωματικά στο δρόμο. Μαμά! Τι είναι παιδί μου;

            Αυτός ο διάλογος κλείνει μέσα την τρυφερότητα, που είναι δύναμη ακατανίκητη για να σφίξει και να προστατέψει το σπλάχνο της, το παιδί της και αγκαλιάζει την τρυφερή καρδούλα του, όχι μόνο την περίοδο των παιδικών χρόνων, αλλά και πέρα από την ωριμότητά του και παραμένει ασπίδα μπροστά του για να αντιμετωπίσει κάθε κίνδυνο, για να σώσει τη ζωή που δημιούργησε, θυσιάζοντας εν ανάγκη τη δική της ζωή!...

            Λαμπάδα αναμένη η καρδιά της μάνας καίγεται και φωτίζει κι ανοίγει τους δρόμους και για τα παιδιά της χτυπά ακόμη και μέσα από τον τάφο. Όσο αγράμματη κι αν είναι, τότε που φεύγουμε από κοντά της σταυρώνει το δρόμο μας και μας αποχαιρετά: «Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οι δρόμοι, για χάρη σου ν’ ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη...». Οι πονεμένοι και οι ξενιτεμένοι: «Αχ μανούλα μου» αναφωνούν και ζητούν στη μάνα το βοτάνι, που θα γιάννει τις πληγές και θα τους χαρίσει γαλήνη, θα γίνει στήριγμα κι ελπίδα.

            Μνήμες, ένα σωρό μνήμες ξεκλειδώνονται και βγαίνουν από τα βάθια της ψυχής του καθενός μας. Φροντίδες, κόποι, στερήσεις, δάκρυα, άγρυπνες νύχτες, έγνοιες ακοίμητες, γεμίζουν την καρδιά και τους καημούς κάθε Μάνας «της Μάνας που η καρδιά της είναι μια άβυσσος, στο βάθος της οποίας βρίσκεται πάντοτε η συγνώμη».

            Η Μάνα είναι το μοναδικό πλάσμα που δε ζητάει τίποτε για τον εαυτό της, αλλά θυσιάζει τα πάντα για τη ζωή και την ευτυχία των παιδιών της. «Γεννήτρα και τεχνήτρα της ζωής».

            Η Μάνα, Μητέρα, Μαμά, Μανούλα είναι εκείνη που το βυζαίνει και ξενυχτάει δίπλα του, το νανουρίζει, το ημερώνει, το παρηγορεί και το προσέχει σ’ όλη της τη ζωή. Μάνα θα πει υπομονή, στοργή κι αυταπάρνηση.

                                    Μονάχα εσύ μ’ αγάπησες

                                    μάνα μου κι αγρυπνούσες

                                    πίκρες, καημούς, αλάφρωνες

                                    και με παρηγορούσες.

Θ’ αναφωνήσει ο ποιητής Θεόδωρος Τρουπής στο εξαίρετο βιβλίο του «Μητέρες» που εκφράζει τον καημό κάθε μητέρας, του ξενιτεμένου, του Χριστού, του Ληστή, του Ιούδα, του Μεγαλέξανδρου, του Οδυσσέα, τη μητέρα της κατοχής και του ανάπηρου τέκνου. Και καθώς τονίζει ο Δουμάς, επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, γι’ αυτό έπλασε τη μητέρα. Ενώ ο ιερός Αυγουστίνος έλεγε: «Δώστε μου καλές μανάδες ν’ άλλάξω τη ζωή του κόσμου». Αλλά ποιού κόσμου, όπου στον κόσμο γίνονται πόλεμοι και ανθρωποθυσίες και απομένουν οι χαροκαμένες μάνες με κομματιασμένη την καρδιά και τον πόνο:

                        «Που να σε κρύψω γιόκα μου, να μην σε φτάνουν οι κακοί;

                        Σε ποιο νησί του ωκεανού, σε ποια κορφή ερημική;

                        Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,

            να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό,

            να σου τοιμάζω στη φωτιά, γάλα και χαμομήλι

            κι ύστερ’ απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι θα κοιτώ

            που θα πηγαίνει στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι».

Έτσι παρουσιάζει τις αγωνίες της μάνας ο ποιητής Κώστας Βάρναλης. Και πόσοι άλλοι γράψανε για τη Μάνα, όπως η Μάνα του Γκόρκυ, της Περλ Μπακ και άλλων που δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στο μικρό αφιέρωμα για τη γιορτή της Μάνας, της Μάνας που είναι η πηγή της ζωής. «Ό,τι είμαι το χρωστώ στη μητέρα μου», έλεγε ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν. Και κλείνω με το αριστούργημα του Γάλλου ακαδημαϊκού Ζαν Ρισπέν σε μετάφραση του Άγγελου Βλάχου (1899):

Η   Κ Α Ρ Δ Ι Α   Τ Η Σ   Μ Α Ν Α Σ

Ένα παιδί, ένα μοναχοπαίδι αγόρι

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.

«Δεν αγαπώ εγώ – του λέει – παιδιά,

μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,

της μάνας σου να φέρεις την καρδιά,

να ρίξω να την φάει το σκυλί μου...»

Τρέχει ο νιος τη Μάνα του σκοτώνει

και την καρδιά τραβά και ξεριζώνει

και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη,

κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει

και την ακούει να κλαίει και να μιλάει

μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:

«Εκτύπησε αγόρι μου;» και κλαίει...

Ένα φιλί ένα λουλούδι, ας είναι το καλύτερο δώρο η προσφορά μας για τη μητέρα, που γιορτάζει σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

                                                            Νίκος Ι. Κωστάρας

Το αφιέρωμα του «ΥΦΟΥΣ» φιλοξενεί τις απόψεις 120 και πλέον συγγραφέων, κορυφαίων πνευματικών ανθρώπων και αξιωματούχων του εμπορικού ναυτικού

εφημερίδα "Η Γνώμη" Πατρών, 17/4/2012

Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΊΑ 

Του Γιάννη Ανδρικόπουλου

δημοσιογράφος, ποιητής 

ΤΟ «ΥΦΟΣ»

Στις τελευταίες δεκαετίες το λογοτεχνικό περιοδικό «ΥΦΟΣ» έχει υπηρετήσει με σοβαρό και υπεύθυνο τρό­πο τα σύγχρονα νεοελληνικά Γράμματα, χάρη στο μερά­κι, την ανιδιοτέλεια και την ψυχική και υλική ανάλωση του εκδότη - δημοσιογράφου Πάνου Σ. Αϊβαλή. Πρόσφατα το «ΥΦΟΣ» (No 14 - Χειμώνας 2012) έστησε ένα πνευματικό, θαλασσινό μνημείο με το άρτια συγκροτημένο αφιέρωμα στο έργο και στη δράση του στη ναυ­τοσύνη του πρωτοκαπετάνιου και αστείρευτου συγγραφέα Νικόλα Κωστάρα. Το αφιέρωμα καλύπτει 320 σελί­δες και συγκροτείται από συνεργασίες, κριτικά κείμενα για τον καπετάν Νικόλα Κωστάρα «ένα γνήσιο εκφραστή των ανθρωπίνων συναισθημάτων στην πνευματική Ελλη­νική Ναυτιλία» (Αριστείδης Χρ. Πετρόπουλος). 

Το αφιέρωμα του «ΥΦΟΥΣ» φιλοξενεί τις απόψεις 120 και πλέον συγγραφέων, κορυφαίων πνευματικών ανθρώπων και αξιωματούχων του εμπορικού ναυτικού. Όλοι έχουν κάτι καίριο, σημαντικό και αναγκαίο να πούνε για τον «Καββαδία της πεζογραφίας» όπως χαρακτηρίζει το Ν. Κωστάρα ο Μιχ· Σταφυλάς. Αλλά σε ποιο κείμενο να σταθούμε από τα 125 του αφιερώματος; Όλα έχουν να πουν κάτι το αξιόλογο, να τονίσουν μια από τις αρετές του «θαλασσόλυκου συγγραφέα» κάτι έχει ο καθένας να θυμηθεί και να καταθέσει. Αξίζει να καταγράψουμε μερικούς χαρακτηριστικούς και αποκαλυπτικούς τίτλους μερικών κειμένων: 

«Σύγχρονος Οδυσσέας των θαλασσών» 

«Άτρομος γερόλυκος των ωκεανών» 

«Σοφός, δίκαιος, μαχητής ιδανικών» 

«Η ματιά του μοιάζει με Περισκόπιο» 

«Άτρομος θαλασσογράφος με δυναμική γραφή» 

«Ο Καπετάν Νικόλας, ο μικρός ο Μέγας» 

«Αστείρευτος εκφραστής σοφίας, γνώσης, πείρας» 

«Διδάσκει σ’ όλους ό,τι η ζωή είναι αγώνες όχι φυγή» 

«Μαργαριτάρι που όπου το βάλω λάμπει». 

Εμείς απ’ όλα όσα του έχουν γράψει θα κρατήσουμε τον ποιητικό χαρακτηρισμό που του ‘δωσε ο ποιητής Νίκος Αρβανίτης: «Αγιοθαλασσίτης βιγλάτορας των ωκεανών» και όσα του εκμαίευσε στις δύο γνωστές της συνέντευ­ξης η συγγραφέας Ζαχαρούλα Γάιτανάκη!

Δημοσιεύματα για τον κάπτεν Νικόλα στις εφημερίδες "Η Βυτίνα" και στο "Αρκαδικό Βήμα"

Δείτε και στο: http://arkadikes-selides.blogspot.com/

Νίκος Κωστάρας: Ο συγγραφέας του καιρού μας που καρδιοχτυπάει μπροστά στις κοινωνι­κές φουρτούνες

  Έρευνα – 1^η Μαρτίου 2012   

Για τον καπετάν Νικόλα Κωστάρα

Ομολογώ ότι πιάστηκα αδιάβαστος. Το διαπίστωσα όταν πήρα το τεύχος του περιοδικού «Ύφος» το Αφιερωμένο στο συγγραφικό έργο του Νίκου Κωστάρα. Τι πλούτος ωραίου έντεχνου λόγου, τι μετουσίωση συναισθημάτων, πόσα μηνύματα γνώσης και ανθρωπιάς. Ακόμα και πόσες διδαχές που βγαίνουν από τα κείμενά του. Ο Καββαδίας της πεζογραφίας. Αυ­τός που αιχμαλωτίζει τον α­ναγνώστη του, που του εκ­μυστηρεύεται τα μυστικά του, που απλώνει το φιλικό χέρι του στον οποιονδήποτε άνθρωπο -όπου κι αν βρί­σκεται. Διαβάζω με ενδιαφέ­ρον τα δημοσιεύματά του στην εφημερίδα μας, αλλά βλέπω πως πίσω από αυτά υπάρχει ο συγγραφέας του καιρού μας που καρδιοχτυπάει μπροστά στις κοινωνι­κές φουρτούνες και χαίρεται όταν το γενικό καλό υπερι­σχύει. 

Συχνά φέρνει στη μνήμη μας γεγονότα και δη­μιουργούς με σημαντικά κεί­μενα - πολύτιμα για τους νεότερους που μπορεί να μην τα ήξεραν. Αυτό το α­πλό γράψιμο με τη σαφήνεια και τις περιγραφές ουσίας κάνουν τα κείμενά του υποδειγματικά και ευχάριστα αναγνώσιμα. Ακόμα πρέπει να επισημάνω πως από τα περισσότερα γραφτά του αναδύεται και ένας ζωντανός στοχασμός, μια φιλοσοφική διάθεση που βγαίνει αυθόρ­μητα και χωρίς προπαρασκευή. 

Εκτός όλων των άλ­λων μαθαίνεις και κάτι περισσότερο από τον κόσμο των θαλασσινών περιπετει­ών. Καπετάν Νικόλα νάσαι καλά να ζεσταίνεις τις καρ­διές των ανθρώπων με την αγάπη σου.

Μιχάλης Σταφυλάς 

Διευθυντής "Πνευματική Ζωή"

Αρκαδιά το "Μικρό Άγιο Όρος": «ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ»

Αρκαδιά το "Μικρό Άγιο Όρος": «ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ»: Του Νίκου Ι. Κωστάρα kaptanikolaskostaras@yahoo.com             Ο ι χαιρετισμοί προς την Υπέρμαχο Στρατηγό στη σημερινή αβέβαιη...

Επιστολή του Διον. Κ. Μαγκλιβέρα στον κάπταν Νικόλα

Επιστολή του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιου