1821 Ο εθνικό-απελευθερωτικός Αγώνας του Γένους: Μνημόσυνο για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στη Ν. Κηφισ...

1821 Ο εθνικό-απελευθερωτικός Αγώνας του Γένους: Μνημόσυνο για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στη Ν. Κηφισ...: (170 χρόνια από το θάνατό του)   Γράφει ο Βασίλειος Κων/ντή Σχίζας εκ Σέρβου Αρκαδίας ορμώμενος Ο ι Αρκάδες της Ν. Κηφισιάς τ...

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

        ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΑΡΚΑΔΙΚΟ ΒΗΜΑ"        

του Νίκου Ι. Κωστάρα

Σε μια αλλοτριωμένη ισοπεδωμένη καταναλωτική κοινωνία το μήνυμα των τριών Ιεραρχών είναι επίκαιρο και προβάλλει φωτεινό και σωστικό για να φωτίσει αλλά και να φρενάρει τον κατήφορο που ακολουθούν οι νέοι μας. Σήμερα η γιορτή των ελληνικών γραμμάτων είναι λησμονημένη και υποβαθμισμένη και γίνεται χωρίς υπευθυνότητα. Γι’ αυτό και η κρίση της ελληνικής παιδείας βρίσκεται σε αδιέξοδο και δεν θεραπεύεται με τις άστοχες διαδοχικές μεταρρυθμίσεις γιατί έχουν υποβαθμιστεί οι διαχρονικές αξίες, απουσιάζουν τα πρότυπα και δεν υπάρχουν οράματα και κίνητρα για τους νέους για να δημιουργήσουν τη γνήσια αυριανή Ελλάδα. Αδιαφορούν. Ζούμε σε μια αντιπνευματική υλιστική εποχή. Ο πνευματικός αποπροσανατολισμός και η πολιτιστική πενία της εποχής μας επιβάλλουν να στραφούμε στις καθάριες πηγές των προγόνων μας και να ενστερνιστούμε τις διαχρονικές ιδέες τους για να απεγκλωβιστούμε από το πνευματικό τέλμα της καταναλωτικής κοινωνίας.

            Χρειαζόμαστε μια παιδεία ηρωισμού και θυσίας για να διαφυλάξουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά και ν’ ανεβάσουμε την ποιότητα του ανθρώπου φρενάροντας την αλλοτρίωση και τον αμοραλισμό. Και αυτά τα εφόδια θα τα βρούμε στους τρεις ιεράρχες, οι οποίοι «ήταν φορείς του ελληνικού πνεύματος» κατά τον πνευματικό δάσκαλο Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

            Στη διδαχή των αιώνων οι Τρεις Ιεράρχες – Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος και Ιωάννης Χρυσόστομος – προβάλλουν ως πρότυπα αρετής, υποδείγματα αγωγής και φωτεινοί οδηγοί για την πνευματική και ηθική ανάπτυξη της νέας γενιάς.

            Οι σεμνές μορφές των τριών ιεραρχών υψώνονται πάντα στο στερέωμα για να καταυγάζουν με ανέσπερο Ελληνοχριστιανικό φως την ελληνική πορεία μας. Αγωνίστηκαν για την επικράτηση του ελληνικού χριστιανισμού και του χριστιανικού ελληνισμού. Πέτυχαν τη σύζευξη της κλασσικής παιδείας με τη χριστιανική ηθική και διέσωσαν ό,τι πολύτιμο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη διάνοια μέσα στο πνεύμα φωτός, της ελευθερίας και της αγάπης. Βίωσαν και πρόβαλαν το μέτρο, την πληρότητα και την καθολικότητα. Υπήρξαν φορείς υψηλής μορφωτικής στάθμης για να χαρακτηριστούν «Οικουμενικοί διδάσκαλοι». Φωτεινές προσωπικότητες, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του παγκόσμιου πολιτισμού. Αγάπησαν πολύ την αρχαία ελληνική φιλολογία και φιλοσοφία. Υποδεικνύουν στους νέους την αρετή του Σωκράτη, του Αριστοτέλη, του Αριστείδη αλλά εφιστούν την προσοχή όπως «σοφώς εξ απάντων συλλέγοντας το χρήσιμον, φεύγοντες δι ‘εκάστου των βλάβων». Η παιδεία γι’ αυτούς είναι «τέχνη των τεχνών, επιστήμη επιστημών ... και των παρ’ ημίν αγαθών το πρώτον!» τονίζοντας «το Ελληνίζειν εστίν πολυσήμαντον» και «Πάσα μεν η ποίησις τω Ομήρω αρετής εστίν έπαινος» (Μ. Βασίλειος).

            Μας άφησαν ένα απέραντο συγγραφικό έργο στο οποίο διασώζεται όχι μόνο ο μοναδικός ελληνικός λόγος αλλά ολόκληρη η αρχαία μας κληρονομιά και ό,τι καλό είχε δημιουργήσει η αρχαιότητα.

            Οι τρεις ιεράρχες δεν ήταν μόνο θιασώτες του λόγου αλλά και ακάματοι εργάτες του έργου. Με πολλή αγάπη αγκάλιασαν τον πλησίον, τον αγάπησαν με καλοσύνη και στοργή και του έδιναν όλα για να τον ανακουφίσουν. Ίδρυσαν πλήθος εναγών ιδρυμάτων: νοσοκομεία, γηροκομεία, πτωχοκομεία. Η περίφημη και μοναδική «Βασιλειάδα» του Μεγάλου Βασιλείου στην Καισάρεια της Καπαδοκίας και το θαυμαστό φιλανθρωπικό έργο του Χρυσοστόμου στην Αντιόχεια και μετά στην Κωνσταντινούπολη αποτελούν πρωτοφανή και μοναδικά έργα στα ιστορικά χρονικά εκδήλωσης αγάπης και στοργής για τον πονεμένο άνθρωπο. Εφάρμοσαν κοινωνική πολιτική, που κανένα κράτος της Γης δεν μπόρεσε να εφαρμόσει.

            Οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες δεν καλλιέργησαν στα πρόσωπά τους μόνο το πνεύμα αλλά και την αρετή, που βίωναν στην καθημερινή τους ζωή. Οι μητέρες τους ήταν φωτεινά παραδείγματα ευλάβειας και αυτοθυσίας, παραδείγματα για τις σημερινές μητέρες.

            Το μήνυμα των Τριών Ιεραρχών είναι απαραίτητο για να δούμε τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας, το περιβάλλον, το Θεό, τα πάντα, στις πραγματικές τους διαστάσεις. Πρέπει να δώσουμε να καταλάβουν οι νέοι ότι υπάρχουν κι άλλες αξίες εκτός από την κατανάλωση και το χρήμα.

            Είναι μια ευκαιρία με την σημερινή γιορτή των ελληνικών γραμμάτων να στρέψουμε το βλέμμα μας σ’ αυτούς του μεγάλους «παιδαγωγούς της νεότητας». Οι Δάσκαλοι και οι καθηγητές να είναι λειτουργοί και οι μαθητές να ενσκήψουν και να μελετήσουν τα σοφά συγγράμματά τους με τις διαχρονικές αλήθειες, για να οπλιστούν και ν’ αντέξουν τη λαίλαπα της αλλοτριωμένης και αμοραλιστικής κοινωνίας μας, αν θέλουμε να διαφυλάξουμε την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας στην οικογένεια και ν’ ανεβάσουμε την ποιότητα του ανθρώπου στον αστερισμό της δημιουργίας σ’ αυτόν τον βαθύρριζο τόπο.

Νίκος Ι. Κωστάρας

     

______________

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα"  αρ. φύλλου 242 - Ιανουάριος 2013

Γιάννης Τσαρούχης. Μελέτες για 17 θέματα

Γιάννης Τσαρούχης. Μελέτες για 17 θέματα
ΕΩΣ 31/03/2013
ΚΤΗΡΙΟ ΟΔΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ


Είναι η πρώτη φορά που το έργο του Γιάννη Τσαρούχη προσεγγίζεται και παρουσιάζεται μέσα από σπουδές και παραλλαγές, ανέκδοτες φωτογραφίες και πρωτότυπο αρχειακό υλικό, το οποίο σπάνια έχει την ευκαιρία να δει το κοινό και προέρχεται από τις πολύτιμες συλλογές του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη.
Η έκθεση Γιάννης Τσαρούχης: Μελέτες για 17 θέματα καταγράφει τη δημιουργική διαδικασία που ακολουθούσε ο ζωγράφος προκειμένου να προσεγγίσει σημαντικά θέματα που τον απασχόλησαν από τα νεανικά του χρόνια ως την ωριμότητά του, μέσα από σχέδια, άλλοτε πρωτόλεια και ημιτελή και άλλοτε ώριμες ασκήσεις, αλλά και ολοκληρωμένα ζωγραφικά έργα.
Γύρω από εμβληματικές σειρές, όπως οι Εποχές, οι Ναύτες, ο Άγιος Σεβαστιανός, οι Μήνες, οι Λουόμενοι κ.ά., η παρουσίαση ρίχνει φως στα διάφορα στάδια της πνευματικής και καλλιτεχνικής εργασίας που τον οδηγούσαν στην ολοκλήρωση ενός έργου, καθώς και στην ερευνητική και δημιουργική διαδικασία προς την τελειοποίηση καθενός από τα αριστουργήματά του.
Η έκθεση αποκρυπτογραφεί, έτσι, το πολύπλευρο έργο ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του ’30, μέσα από μια ιδιαίτερη σκοπιά, αυτή του εργαστηρίου του.

Την έκθεση επιμελήθηκε η Πρόεδρος του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη, Νίκη Γρυπάρη και σχεδίασε η Λίλη Πεζανού.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΞΕΝΑΓΗΣΕΩΝ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ από το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη

_______________________
http://www.benaki.gr/index.asp?lang=gr&id=202010001&sid=1248

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Του Νίκου Ι. Κωστάρα

 Ο Αγιασμός των υδάτων έχει διαχρονική παράδοση. Άλλωστε η ιστορία του νερού αρχίζει, ίσως, συγχρόνως με την ιστορία του ανθρώπου. Ο πρωτόγονος άνθρωπος φρόντισε από την αρχή να κατοικεί κοντά στις πηγές, στα ποτάμια και τις λίμνες. Ακόμη στη «Γένεση» αναφέρεται: «Και εκάλεσεν ο Θεός την ξηράν, Γην και το σύναγμα των υδάτων εκάλεσε θαλάσσας και είδεν ο Θεός ότι ήτο καλόν και πνεύμα Θεού εφέρετο επάνω του ύδατος» (Γεν. Α’ 2). Γιατί η θάλασσα είναι το αιώνιο σύμβολο της μήτρας της απεραντοσύνης της ανθρώπινης ψυχής από την οποία ξεκίνησε ο άνθρωπος. Η λειτουργία του νερού ως συστατικό στοιχείο της δημιουργίας του κόσμου ήταν η επικρατούσα άποψη μεταξύ των φιλοσόφων στην Αρχαία Ελλάδα. «΄Υδωρ αρχή της φύσης» τονίζει ο Θαλής ο Μιλήσιος ενώ ο Φερεκύδης υποστηρίζει: «Αρχήν όλων το ύδωρ», και στην Κίνα: «το ύδωρ είναι κοντά στο ΤΑΟ» (Λάου Τσε). Στους μύθους όλων των λαών το νερό έχει μαγικές δυνάμεις, είναι ουσία αναγεννητική, αναζωογονητική και εξαγνιστική.

            Το θαλασσινό νερό έχει την ίδια σύσταση με το αίμα μας. Οι βιολόγοι το απέδειξαν πως η ζωή γεννήθηκε στο αλμυρό νερό, για να ξεστρατίσει αργότερα στη στεριά. Το ίδιο και οι κοινωνιολόγοι επιμένουν ότι ο χερσαίος άνθρωπος έγινε αμφίβιος και χίμηξε στη θάλασσα να βρει τον πολιτισμό. «Στις φλέβες όλων μας υπάρχει το ίδιο ακριβώς ποσοστό αλατιού μέσα στο αίμα. Το ίδιο συμβαίνει στον ιδρώτα και στα δάκρυά μας. Είμαστε δεμένοι με τον ωκεανό και όταν ξαναγυρίζουμε στη θάλασσα - είτε για να σαλπάρουμε, είτε για να ρεμβάσουμε – επιστρέφουμε ξανά στις ρίζες μας» (Τζων Φ. Κέννεντυ).

            Πάνω στα κύματα σφυρηλατήθηκε η νοημοσύνη του ανθρώπου. Αφετηρία νοημάτων και ήθους η θάλασσα. Γι’ αυτό και ο Ιησούς για να εκλέξει τους μελλοντικούς συνεργάτες και συνεχιστές του έργου του δεν προσφεύγει στους θρησκευτικούς και ιερατικούς κύκλους των Ιεροσολύμων αλλά πηγαίνει στη γραφική λίμνη Τιβεριάδα και τους ψαράδες που τους μετέβαλε σε «αλιείς ανθρώπων». Λέγοντας προς τον  Σίμωνα: «Φέρε το πλοίο πάλι στα βαθιά της λίμνης και ρίξτε τα δίχτυα σας για ψάρια» [Λουκ.ε΄4].  Άλλωστε η βάπτισή Του έγινε στον Ιορδάνη ποταμό. Βαπτίστηκε στον Ιορδάνη ποταμό και δεν είχε ανάγκη βαπτίσεως. Δογματικά η βάπτιση του Χριστού συμβολίζει την παλιγγενεσία του ανθρώπου. Κατά την αρχέτυπη αντίληψη τα Θεοφάνεια / Φώτα κλείνουν το άνοιγμα στο χρόνο της περιόδου των «αβάπτιστων ημερών» του «ιερού χάους» της αναγέννησης του Χρόνου και του Κόσμου. Η γιορτή αυτή είναι η πραγματική αρχή του Ανανεωμένου Χρόνου, γι’ αυτό σε πολλά μέρη της Ελλάδος θεωρείται ως η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου. Πρόκειται για μεγάλη γιορτή του χριστιανισμού. Λατρεία των νερών έχει χαρακτηρισθεί η γιορτή των Θεοφανείων. Ανοίγουν οι ουρανοί, η θάλασσα γλυκαίνει, οι άνεμοι ημερεύουν ακόμα και τα ζώα μιλούν. Τα Φώτα πρωτοφορούσαν οι άνθρωποι κάθε καινούριο ρούχο «για να φωτιστεί», τότε γινόταν και η έναρξη των θαλασσινών ταξιδιών: «Τώρα αγιάζουν τα νερά και φεύγουν τα καράβια...».

            Η ανανέωση του κόσμου άρχιζε από την ανανέωση των υδάτων – πρακτικά με την εκκένωση των αγγείων με νερό την παραμονή των Θεοφανίων, συμβολικά με τον αγιασμό των υδάτων με την κατάδυση του σταυρού στο νερό. Στα Θεοφάνια επαναλαμβάνεται η βάπτιση του Χριστού και τα περιστέρια γίνονται το πνεύμα του Θεού. Ο σταυρός που πέφτει στο νερό είναι ο ίδιος ο Χριστός και ο ήρωας της ημέρας γίνεται «νονός» του Χριστού, αφού η παράδοση θέλει κάθε βαπτισμένος να έχει τον ανάδοχό του. Κατά το «Θείον πρότυπον» τη στιγμή της κατάδυσης του Σταυρού-Χριστού, όλα τα νερά του κόσμου μετατρέπονται στα νερά του Ιορδάνη. Όλοι οι λαοί του ορθόδοξου κόσμου απέδιδαν μεγάλη δύναμη στο αγιασμένο νερό των Θεοφανείων. «Νυν ουκ έτι προσαγορεύομαι θάλασσα αλλά κολυμβήθρα ουράνιος ... νυν εγενόμην πηγή ιάματα βρύουσα» (Ι. Χρυσόστομος). «Σήμερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις», ψάλλεται στον αγιασμό των Θεοφανείων. «Κύριε ο Θεός των Δυνάμεων ... καθάρισαν το φρέαρ τούτο και αγίασον το ύδωρ τούτο τω πνεύματί σου τω Αγίω ...». «Ευλόγησον το άλας τούτο και μετέβαλε αυτό εις θυσίαν αγαλλιάσεως ...». Το νερό το οποίο αγιάζεται την ημέρα των φώτων είναι το πιο ζωτικό στοιχείο της ζωής όλων των έμβιων και τιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Ιησού Χριστό. «Χριστός εφάνη εν Ιορδάνη αγιάσαι τα ύδατα». Ο Ιησούς Χριστός πραγματοποίησε πολλές ιάσεις ασθενών με τη βοήθεια του νερού, θέλοντας πάντα να υπογραμμίσει τη σημασία του για τη ζωή των ανθρώπων.

Ο μεγάλος αγιασμός αποτελεί τελετή καθαγιασμού κι εξαγνισμού των υδάτων. Από τη βρύση ως τον ποταμό, τη λίμνη και τη θάλασσα, τα νερά θεωρούνται ιερά. Το νερό ως μέσο καθαρμού κι εξαγνισμού απαντάται στη λατρευτική ζωή πολλών θρησκευτικών συστημάτων.

Αιώνες πριν από τα Θεοφάνεια στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε η «Επιφάνεια» όχι ως εορτή αλλά ως πεποίθηση των θρησκευομένων για την παρουσίαση ενώπιον τους της θεϊκής δύναμης. Η «Επιφάνεια» των αρχαίων θεοτήτων στους ανθρώπους και η χρήση του νερού από τους αρχαίους ως μέσο καθαρμού αποτελούν, τηρουμένων των αναλογιών, ιδιότυπη προτύπωση της εορτής των Θεοφανείων. Ο καθαρισμός κατά τη γέννηση αποτελούσε κατ’ ουσίαν αναπαράσταση του μύθου, σύμφωνα με τον οποίο, μόλις γεννήθηκε ο Δίας τον έλουσαν στον ποταμό Γορτύνιο, ο οποίος μετονομάστηκε σε Λούσιο.

Στην Ιλιάδα, κύρια θέση κατέχουν αναφορές οι οποίες αφορούν το λουτρό των νεκρών και τον καθαρμό των πολεμιστών, επιτιθεμένων και αμυνομένων, πριν από τις διάφορες τελετουργικές ή θρησκευτικές πράξεις.

Την ίδια μέρα γινόταν σε πολλά μέρη πλύσιμο των εικόνων σε λίμνες, ποτάμια ή στη θάλασσα συνήθεια που παραπέμπει στα πλυντήρια του αγάλματος της Αθηνάς από τους αρχαίους Αθηναίους στο Φάληρο. Το ύδωρ της Στυγός και το αθάνατο νερό που έχει τη δύναμη εξαγνισμού και καθαρμού αποτελούν πανάρχαιες μυθικές λαϊκές παραδόσεις.

            Μέσα στην τελετή του «Αγιασμού των υδάτων» στο βαθύτερο μήνυμά του τονίζεται και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, η καθαρότητα της θάλασσας Αυτό που αποτελούσε αντικείμενο προβληματισμού των αρχαίων Ελλήνων στα πανάρχαια χρόνια. Είχαν προβλέψει την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος με τρεις θαλάσσιες θεότητες. Την Ακταία, αφιερωμένη στην καθαρότητα των ακτών. Την Αλκίππη, προστάτιδα του θαλάσσιου βυθού. Τέσσερις άλκιμοι νέοι καταδύονταν για να φέρουν σημάδι των βυθών πριν κινήσουν οι πλόες. Εάν η πέτρα που ανελάμβαναν από το βυθό είχε πράσινο υγιές χόρτο – θαλασσοφύκι – τότε τα Αναληπτήρια γιορτάζονταν με θυσίες και κοινής συμμετοχής εκδηλώσεις. Ακόμη είχαν την Ασίνηα, που απέβλεπε στους πλόες και τιμούνταν όσοι τηρούσαν τους κανονισμούς, λαμβάνοντες ως βραβείο τον «Ασίνηον λίθον» και τονίζοντας «Αλόν σέβου».

            Ο Αγιασμός των Υδάτων ας συνδυασθεί με την καθαρότητα των ακτών και την προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος όπως στην αρχαιότητα. Γιατί η θάλασσα είναι η μεγάλη τροφός της πατρίδας μας. Στοιχείο συνυφασμένο με την ιστορία του τόπου μας και την Εθνική μας ταυτότητα. Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι θαλασσογέννητος και χρειάζεται τον καθαγιασμό των υδάτων για να λάμψει η παράδοση και να συνεχιστεί η θαλάσσια προστασία, όπως και η καθαρότητα πηγών, λιμνών και ποταμών αλλά και των ψυχών των ανθρώπων.

Νίκος Ι. Κωστάρας

ΣΤΟ ΜΗΤΣΟ ΚΑΤΣΙΝΗ τον ποιητή της ειρήνης

Πνευματικό μνημόσυνο 

         Του Νίκου Ι. Κωστάρα

Ένιωσα μια ψυχική ικανοποίηση, όταν ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιστημόνων Τεγέας, κ. Δ. Βόσνος, μου τηλεφώνησε για το πνευματικό μνημόσυνο, αφιερωμένο στον ποιητή της ειρήνης, τον αξέχαστο φίλο μου Μήτσο Κατσίνη, τον αγωνιστή των υψηλών ιδανικών της ζωής, που τα ποιήματά του έγιναν παιάνες για την Ειρήνη και τη Λευτεριά.

          Ήταν μια αξιέπαινη απόφαση του Συνδέσμου Επιστημόνων της Τεγέας και αξίζουν θερμά συγχαρητήρια. Όταν πνευματικά σωματεία ρίχνουν στη λήθη ανθρώπους που πρωτοπόρησαν, που δημιούργησαν, που άνοιξαν ορίζοντες και άφησαν ένα αξιόλογο έργο πίσω τους, το έργο ή το χρέος αυτό αναλαμβάνουν άλλοι, που ευτυχώς δεν ξεχνούν, καλύπτοντας έτσι το κενό μιας ασυγχώρητης λήθης. Χρέος μας είναι να μην αφήνουμε στο σκιόφως ή και στο έρεβος της λήθης πρόσωπα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσέφεραν στην πνευματική προκοπή μας.

          Αυτό το πνευματικό μνημόσυνο είναι ο καλύτερος τρόπος ν’ αγαπάς αυτόν που έχει φύγει, τιμώντας το έργο του, ιδίως όταν αυτό είναι τόσο πολυσήμαντο και με διαχρονική αξία. «Ούτοι λείψανα των αγαθών ανδρών αφαιρείται ο χρόνος α δ’ αρετά και θανόντα λάμπει», τονίζει ο μεγάλος Ευριπίδης. Γιατί δεν εξαφανίζει τη μνήμη για τους γενναίους άνδρες ο χρόνος, μα η αρετή τους λάμπει και όταν αυτοί πεθάνουν.

          Γιατί το έργο του Κατσίνη αντέχει στο χρόνο μέσα στην πορεία του χρονόκυκλου, έχει διάρκεια και συντηρεί τη μνήμη του δημιουργού, που μαχόταν για τη δικαίωση του ανθρώπου με μια ποίηση ανθρώπινη και πανανθρώπινη. Είχε τάξει τον εαυτό του στον άνθρωπο και το λαό μας. Η ποίησή του είναι το τραγούδι μιας καρδιάς ξέχειλης από αγάπη για τον άνθρωπο. Μια καρδιά που δεν ξέρει άλλο παρά μονάχα ν’ αγαπά. Εμπνέεται από τη ζωή και την κάνει πραγματικότητα με τα υψηλά ιδεώδη της ειρήνης, της ανθρωπιάς και της ελευθερίας.

          Το όραμα της ειρήνης επανέρχεται με χίλιους τρόπους στην ποίησή του, στα ποιήματά του, που είναι «ηρωικά εμβατήρια της ειρήνης». Για το Μήτσο Κατσίνη η Ειρήνη εξακολουθεί να παραμένει ο καμβάς, που πάνω του εμπλέκονται τα μεγάλα ανθρωπιστικά οράματα και ειρηνοφόρα ιδανικά που σηματοδοτούν την ποίησή του. Μια ποίηση που είναι ο άσβεστος πνευματικός πυρσός ο οποίος καθοδηγεί τους συνοδοιπόρους της ζωής. Σημαδεύει το κάλεσμα των καιρών και είναι καμωμένος από το ίδιο ύφασμα που έβγαλε ο αργαλειός ένα Παλαμά.

          Στην ποίησή του μιλάει ένας δυναστευόμενος λαός που συμπορεύεται και συμπάσχει μαζί του. Μετά πλάθει τις προσδοκίες του σε οράματα, σε αυριανές πραγματικότητες, σε ανυψωτικά επίπεδα ανθρωπισμού και πνευματικής καλλιέργειας. Μηνύματα ειρήνης και ανθρωπισμού. Μηνύματα που κρατούν τον άνθρωπο μέσα στο χώρο του ανθρωπιστικού «φέρεσθαι» και του μεγαλείου της ύπαρξής του. Όταν γεννιέται ένας ποιητής ένα σκοτάδι πεθαίνει και όταν φεύγει, φωτιά αφήνει στην εστία της ποίησης και μας ζεσταίνει.

          Ο Μήτσος Κατσίνης τραγουδάει τη ζωή και την εξηγεί με το δικό του τρόπο, ιδιαίτερο, αδρό, αφηγηματικό. Είναι ο γλυκόλαλος τραγουδιστής του ήθους, του κάλλους και της αρετής. Με το δυνατό ποιητικό του κάλαμο υμνεί την πίστη, την αγάπη, την καλοσύνη, την πνευματική ανάταση, την ελπίδα, τη δικαιοσύνη, την ανθρωπιά και το ελεύθερο πνεύμα. Το μεγαλείο του αληθινού ποιητή είναι να ενώνει τους ανθρώπους, να τους σβήσει τα πάθη και να τους δείξει το φως που διώχνει τα σκοτάδια και φέρνει τη λευτεριά με αγάπη χωρίς όρους.

          Και όπως ο ίδιος τονίζει «η ζωή πάντα είναι η καλύτερη ποίηση. Σε κάθε βήμα της ο άνθρωπος αισθάνεται τις χαρούμενες ώρες, την οδύνη, την τραγικότητα, τις μεγάλες και μικρές στιγμές και γράφει την ιστορία του με τις αποκτημένες εμπειρίες του».

          Ήταν ένας αληθινός βαθυστόχαστος ποιητής. Ένας υπέροχος, καταξιωμένος πνευματικός άνθρωπος. Ένας ακάματος δημιουργός, ένας αθόρυβος τίμιος εργάτης του πνεύματος, ένας γενναίος αγωνιστής της ειρήνης και ανυποχώρητος υπερασπιστής των πιο υψηλών ιδανικών της ζωής. Ένας φλεγόμενος άνθρωπος για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συναδέλφωση των λαών, που κάνει τους λαούς να καταργήσουν το μίσος, τα σύνορα και τη βαρβαρότητα.

          Σκουπίζει το δάκρυ του και οραματίζεται ... αλλά και αναστενάζει: «όταν μου λείπεις ειρήνη κουβεντιάζω με τους μάρτυρες και τους ήρωες...»

-        «Δεν θα τραγουδήσω τη χαρούμενη Αγάπη

             θα κλάψω την πέτρινη καρδιά της πολιτείας»

-        «Τα περιστέρια της Ειρήνης ενταφιάζουν το θάνατο

μεταμορφώνουν τη νύχτα και τον άνθρωπο σε σένα

και σε μένα, μαθαίνουν τον ύμνο της δικαιοσύνης»

Δεν έχω ποιητική φλέβα, ούτε την ειδικότητα του κριτικού, αλλά διαβάζοντας τα ποιήματά του συλλαμβάνω τους παλμούς της καρδιάς του αληθινού ποιητή και νιώθω τους κυματισμούς αγάπης και ανθρωπιάς να ριπίζουν την απεραντοσύνη της θάλασσας που φέρνει τον παφλασμό μιας επίκαιρης δικής του κραυγής: «Βοηθήστε να σώσουμε τον άνθρωπο» που κλυδωνίζεται χωρίς πυξίδα στο στρόβιλο της παγκοσμιοποίησης. Η φωνή του είναι μια κραυγή, μια ιαχή ειρήνης για να αφυπνίσει συνειδήσεις και να ταράξει την αδιαφορία και το βόλεμα από την αλλοτρίωση της καταναλωτικής μας απληστίας και της πνευματικής μας στείρωσης. Γι’ αυτό πρέπει ν’ ακουστεί μακρύτερα η φωνή του για να μη χαθεί η ελπίδα, για να σωθεί ο Άνθρωπος.

          Έγραφε ποιήματα για τη θάλασσα και την ξενιτιά, για αυτά μιλούσαμε στις συναντήσεις μας αλλά και για την Τεγέα και την Αρκαδία. Γιατί ο λόγος του Μήτσου Κατσίνη κλείνει τη δύναμη της Αρκαδικής γης. Τη θωριά και τ’ ανάστημα και το φως των παλληκαρόβουνών της, πλέκοντας υπέροχους ύμνους:

«Τραγούδια δοξαστικά, τρισευλογημένες ώρες, αγώνες, ηρωισμοί, ματωμένα χώματα, χιλιάδες σταυροί, σπαρμένα κόκκαλα, βουνά περήφανα, καρποφόροι κάμποι, ναοί, θεοί, λαοί, νεράιδες ύμνησαν το αρκαδικό πνεύμα, την υπέρτατη ομορφιά, την ιδέα των ελεύθερων οραματισμών». Αυτά γράφει σε άρθρο του στα «Αρκαδικά» τα οποία επιμελείται μετά το θάνατο του ιστοριοδίφη Θάνου Βαγενά – και συνεχίζει:

          «Πνεύμα και φως η Αρκαδική γη. Μόχθος αδιάκοπος και ανθρώπινη δημιουργία. Φωνές των αιώνων που ξάγρυπνες ζωντανεύουν τους μύθους και τους ταξιδεύουν στις γενιές που φεύγουν κι έρχονται για να μη σβήσει ο ήλιος, για να μην πεθάνει η ζωή.

          Η καρδιά της Πελοποννήσου, η Αρκαδία, καταγράφει στους χτύπους της την πορεία της παγκοσμιότητας από τα πρώτα βήματά της, την καθημερινή αγωνία, την απειλή των πολέμων, τους πολιτισμούς, τη βαρβαρότητα, φέρνει από τα βάθη των καιρών, το θάμπος και την αγάπη.»

          Και για τον περίφημο πίνακα του Πουσέν «Οι ποιμένες της Αρκαδίας» τονίζει: «Έζησα κι εγώ στην Αρκαδία, είναι η μεγάλη έμπνευση, η θέαση της ζωής, το πάθος για την κατάκτηση της αρμονίας, της πληρότητας, της αδελφικής διαβίωσης, η ευδοκία της τελετουργικής ημέρας».

          «Η Τεγέα» - τονίζει – «έξω από το μύθο και τ’ όνειρο, χωρίς την περιπλάνηση και το ταξίδι του αγνώστου, με την ιστορία της από χιλιάδες χρόνια, με τον ηρωικό λαό της, με τους αγώνες της, με τις ματωμένες και λυτρωτικές ώρες, στάθηκε μια παρουσία μέσα στο χρόνο, ένας λόγος, μια μαρτυρία, μια γη ποτισμένη με ιδρώτα, αγάπη και γνώση. Πέρασες μέσα από τη φωτιά και την κοιλάδα της δοκιμασίας. Κουβαλούσες τις πικρές νύχτες της απόγνωσης και αργούσε να ξημερώσει. Καθημερινά χτυπιόταν η ζωή με το θάνατο και μονάχα στην καρδιά σου και στο όνειρο των νεκρών ζεσταινόταν η Ειρήνη.

          Μητέρα Τεγέα. Οι αιώνες έγραψαν τ’ όνομά σου στην ιστορία της ελληνικής πατρίδας, με θαυμασμό και ο ελεύθερος λαός με το πνεύμα της ψυχική ανάτασης, κράτησε το φως της δημιουργίας, με αγάπη, με πάθος, με πολλές προσδοκίες, με χιλιάδες ελπίδες».

          Και για τη γενέτειρά του Κερασίτσα γράφει:

          «Το χωριό μου πότισε με το αίμα του το λάβαρο της Λευτεριάς.

          τραγουδάει το φως του κόσμου

          γράφει την ανθρώπινη δική του ιστορία

          ταξιδεύει με τις όμορφες προσδοκίες»

Η Κερασίτσα πρέπει να υπερηφανεύεται για το άξιο τέκνο της, όπως και οι Αρκάδες για τον ποιητή της ειρήνης και της ανθρωπιάς, τιμώντας μια προσωπικότητα του ήθους και του πνεύματος, που ανεβάζει την πολιτιστική στάθμη αλλά και εκφράζει το πύρωμα της καρδιάς και το άνοιγμα της ψυχής. Μια ηθική επιβράβευση της αρκαδικής κοινωνίας στις άξιες πουρναρόριζες ως ελάχιστος φόρος τιμής για να δείξουμε στα παιδιά μας ότι υπάρχουν ακόμα άξιοι δημιουργοί που τιμούν τον τόπο μας για να κρατηθούν οι ρίζες του πολιτισμού μας. Και όπως τονίζει ο Περικλής «Ανδρών αγαθών έργω γενομένων, έργω και δηλούσθαι τας τιμάς».

Νίκος Ι. Κωστάρας

ΑΡΚΑΔΙΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ

JOHN P. ANTON (AΝΤΩΝΌΠΟΥΛΟΣ)


«…με το βλέμμα γυρισμένο προς το απέραντο πέλαγος της ωραιότητας και από το θέαμα εκείνου εμπνευσμένος, να γεννά πλήθος από ωραίους και υψηλούς λόγους και σκέψεις μέσα σ' έναν ανεξάντλητο πόθο πνευματικότητας, έως ότου, ενισχυμένος στο στάδιο αυτό και ωριμασμένος, αντικρύσει την επιστήμη εκείνη, την μία και μόνη, της μιας ωραιότητας…»

Διοτίμα Μαντίνεια, Πλάτωνα «Συμπόσιο»

JOHN P. ANTON (AΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ)

Distinguished Professor of Greek Philosophy and Culture - Ph. D. Columbia University - Eπίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών 1992 - Επίτιμος Διδάκτωρ Παιδαγωγικής και Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Πατρών 2004 - Επίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων 2005 - Επίτιμος Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης 2008 - Αντεπιστέλων Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Εκδήλωση προς τιμή του John Anton (Γ. Αντωνόπουλος) καθηγητή Πανεπιστημίου Ν. Φλόριδας την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου στον Παρνασσό Πλ. Καρύτση (Αίθουσα Παλαμά)

ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΤΥΦΛΩΝ

Με τα  μάτια της ψυχής    

Του Νίκου Ι. Κωστάρα

Η 15^η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα των Τυφλών ή Παγκόσμια Ημέρα του Λευκού Μπαστουνιού, που θεωρείται ο πιο πιστός φίλος του τυφλού. Ημέρα μνείας των δύσκολων συνθηκών που αντιμετωπίζουν οι τυφλοί, σ’ έναν κόσμο που δίνει όλο και λιγότερο χώρο στην ιδιαιτερότητα.

Ο Θουκυδίδης έλεγε ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία και ο πιο φτωχός και ο πιο άτυχος μπορεί να ελπίζει να πάει καλύτερα. Σε μια μη ευνομούμενη  πολιτεία και ο πιο   πλούσιος και ο πιο τυχερός φοβάται ότι θα τα χάσει όλα. Για πιο λόγο άραγε μια κοινωνία που λατρεύει το φως, που το ταυτίζει με τη ζωή έχει μια εμμονή με το θέμα της τυφλότητας; Γιατί οι αρχαίοι μάντεις, οι ήρωες  της αρχαιότητας  είναι συχνά τυφλοί; Αυτό είναι το θέμα της διατριβής της Ελευθερίας Μπερνιδάκη, «Η τυφλότητα  στον πολιτισμό του φωτός» που χαρακτηρίστηκε μια από τις καλύτερες του αιώνα. Γεννήθηκε στη Γωνιά του Ρεθύμνου Κρήτης. Τυφλώθηκε σε ηλικία τριών ετών από ατύχημα. Κι’ όμως σπούδασε, έμαθε το σύστημα μπρέϊλ στον οίκο τυφλών στην Καλλιθέα. Παντρεμένη με τρία παιδιά, γεμάτη αυτοπεποίθηση τονίζοντας «Δεν   έχω κανένα πρόβλημα, είμαι τυφλή».Με υποτροφία στις Η.Π.Α. πήρε μάστερ στην Κλασσική Φιλολογία και αναφέρει «Την κλασσική εποχή υπήρχε  επίγνωση ότι όλοι κάποτε θα πεθάνουμε. Έτσι αυτός  ο πολιτισμός έλεγε ότι πρέπει να είμαστε φιλόξενοι, να αναζητούμε τη χαρά της ζωής, να είμαστε συνάνθρωποι». Εχει τιμηθεί με βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών, το Υπουργείο Πολιτισμού, το ίδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης και εδώ και δώδεκα χρόνια διδάσκει στο Deree Κλασσική Φιλολογία. Διετέλεσε Βουλευτής Επικρατείας στην Ελληνική Βουλή και Πρόεδρος της Ειδικής Διακομματικής Επιτροπής που υποστηρίζει ότι «η αναγνώριση της γραφής Μπρέϊλ αποτελεί ένα βασικό βήμα για την άρση των διακρίσεων που υφίστανται οι τυφλοί σε όλο το φάσμα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής τους».

Από τους 22.000 τυφλούς στη χώρα μας περίπου 3.000 έως 5.000 από αυτούς ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν τη γραφή μπρέϊλ.

Πρωτεργάτης της μεγάλης εκστρατείας για την εκπαίδευση  των τυφλών στις Η.Π.Α. ήταν ο Ηπειρώτης Μιχάλης Ανάγνου (1837-1906).

Μπροστά μου όμως παρουσιάζεται η αισιόδοξη μορφή της διάσημης τυφλής    και κωφάλαλης Αμερικανίδας ΕΛΕΝ ΚΕΛΕΡ (1850-1968). Ένα σύμβολο της κακής μοίρας και συνάμα της απέραντης  θέλησης, που νίκησε αυτή τη μοίρα και έκανε το αδιαπέραστο σκοτάδι φως χαρωπό, τη νεκρική σιωπή χαρούμενο τραγούδι, την ανείπωτη δυστυχία ευφροσύνη και ευτυχία. Την Ελεν Κέλερ που έλεγε «Βρήκα τη ζωή τόσο όμορφη» και στο γραφείο της βρισκόταν ένα μετάλλιο με τον μεγάλο Όμηρο, για να μπορεί να το πιάνει εύκολα και να αγγίζει το θείο πρόσωπό του τονίζοντας «Αυτά τα τυφλά μάτια ψάχνουν να βρουν το φως και τους γαλάζιους ουρανούς της αγαπημένης μου Ελλάδος».

Δεν ήταν μόνο ο θείος Όμηρος, ο μάντης Κάλχας, ή ο Τειρεσίας, ή ο Δημόδοκος που πιστεύεται ότι ήταν τυφλοί. Ήταν η ίδια η Δικαιοσύνη, η Θεία Δίκη, που έπρεπε να φαίνεται χωρίς φως για να μπορεί να αποδίδει  σωστότερα το δίκαιο. Από αυτό ορμώμενοι και οι σύγχρονοι δένουν τα μάτια της Δικαιοσύνης, ευελπιστούντες καλύτερα αποτελέσματα.

Έτσι στην Αγγλία, τοποθετήθηκε ως Υπουργός Δικαιοσύνης ο Ντέϊβιντ Μπλάνκετ, που αμφέβαλαν αρκετοί  πως  ένας τυφλός θα σταθεί  στο ύψος του δύσκολου έργου του. Τα γεγονότα τους διέψευσαν. Η κρίση του τυφλο΄΄υ Ντέϊβιντ Μπλάνκετ ήταν ακριβοδίκαιη και αλάνθαστη.

Στις 25 Μαρτίου 2001 σε ηλικία 32 ετών ο Έρικ Βαϊενμάγιερ έγινε ο πρώτος τυφλός που ανέβηκε στην κορυφή του υψηλότερου όρους, το Έβερεστ. Ακόμη ανέβηκε και τα υπόλοιπα επτά υψηλότερα βουνά του πλανήτη (Ακουκάγκουα και Κιλιμάντζαρο).

Καμαρώνω τη δραστηριότητα  του τυφλού Μάνου Καπουνιάρη, που στα δεκαπέντε του χρόνια τυφλώθηκε από γερμανική νάρκη και από τότε ανοίγοντας τα μάτια της ψυχής του όχι μόνο κέρδισε τον αγώνα της ζωής σπουδάζοντας κλασσική και βυζαντινή μουσική και εργαζόμενος ως τηλεφωνητής στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Νυμφεύτηκε την εύπορη κοινωνική λειτουργό Σοφία Κρητικού και απέκτησαν και εγγόνια. Πολλές τιμητικές διακρίσεις του έχουν δοθεί από διάφορους φορείς για το πνευματικό  του έργο του, προς τους δυστυχισμένους με την αποστολή ηχογραφημένων μηνυμάτων, που αφορούν την ψυχολογία των νέων, την οικογένεια, τις σχέσεις των συζύγων κ.α. Τονίζοντας «Πολλές φορές τυφλός δεν είναι εκείνος που δεν έχει μάτια, πραγματικά τυφλός είναι εκείνος που έχει  μάτια αλλά δεν βλέπει σωστά» και  όπως έγραφε  ο Εξυπερύ «Για να δεις πραγματικότητες πέρα από αυτά που βλέπεις με τα σωματικά μάτια πρέπει να δεις με τα μάτια της ψυχής». Και η Μαρία Τερέζα Λιούζο ποιήτρια της 3^ης χιλιετίας στην Ιταλία, τονίζει: Μόνο τα μάτια της ψυχής και της αθωότητας έχουν την κατάλληλη όραση!

Να μην ξεχάσω το «Μπραΐλιον Σύστημα» ανευρέθη από τον Γάλλο Λουδοβίκο Μπράιλ, ο οποίος τυφλώθηκε εξ’ απροσεξίας του πατρός του σε ηλικία 3 ετών (1806.

Ο Αιγύπτιος Τάχα Χαουσεΐν Πασάς, εκ γενετής τυφλός, καθηγητής Φιλοσοφίας διετέλεσε και Υπουργός Παιδείας της Αιγύπτου και ανεκηρύχθη επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών (1952). Ο διάσημος τυφλός πιανίστας Γ. Θέμελης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και διέπρεψε στην Αθήνα. Στα 200 χρόνια του Σοπέν οι Βρετανοί τον κάλεσαν να τιμήσει την εκδήλωση.

Ο τυφλός γερμανός Βάλτερ Άντρακλ, καθηγητής του Πανεπιστημίου Λειψίας σκοτώθηκε από ένα βομβαρδισμό στο Β’  Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γνώρισα τον πρόεδρο του Φάρου Τυφλών στην Καλλιθέα, του Ηπειρώτη Κώστα Κολόκα με την άξια σύντροφό του Κατερίνα, αμφότεροι τυφλοί, που πρόσφατα έγινε παππούς από τη μοναχοκόρη του Λαμπρινή. Αθόρυβα εκτελούν την αποστολή τους. Ένα αισιόδοξο ζευγάρι που εκπέμπει αισιοδοξία για την ομορφιά της ζωής, την πίστη στο Θεό και τις αιώνιες αξίες.

Όπως τον τυφλό γλύπτη Πέτρο Ρουκουτάκη και τη σύζυγό του για τη δύναμη που άντλησαν ο ένας από τον άλλο, την αισιοδοξία τους για τη ζωή, την οικογένεια που δημιούργησαν, τα δυο τους παιδιά, που δεν έχουν δει ποτέ.

Μου γνώρισε  τον τυφλό Γιάννη Βαρδακατσάνη από τη Ζάκυνθο, Πρόεδρο της Γενικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος και Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού φόρουμ αναπήρων της Ευρώπης.

Επίσης τον τυφλό Ηλία Μαριόλα από την Επίδαυρο, απόφοιτο της Νομικής Σχολής του  Πανεπιστημίου Αθηνών, γνωστό ποιητή βραβευθέντα από την Ακαδημία Αθηνών και Πρόεδρο του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών Ελλάδος.

Καθώς και τον τυφλό δικηγόρο Παναγιώτη Κουρουμπλή διατελέσαντα  βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας για δύο τετραετίες, συμβάλλοντας με τους αγώνες του στην επίλυση σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία.

Μπροστά μου παρελαύνει η λεβεντόκορμη μορφή του φίλου μου Μαρουσιώτη και συμπατριώτη μου Αρκάδα, του δραστήριου πτέραρχου Αθανάσιου Ζώγα, που τυφλώθηκε εν υπηρεσία στα 22 χρόνια του και αγωνίστηκε για την εισαγωγή των τυφλών στα Πανεπιστήμια. Πήρε Υποτροφία στην Αμερική. Έγινε και παππούς.

Επίσης τον νεώτερο Αρκάδα Γιάννη Καλίτση που στέλνει μηνύματα στους ναυτικούς και τον Απόδημο Ελληνισμό από την φωνή της Ελλάδος στην ΕΡΑ5. Και μην ξεχάσω τιμητικά να αναφέρω και τον θείο μου Γιώργο Α. Κωστάρα, τον τραγουδιστή με το παρατσούκλι ο στραβός, τον «Δημόδοκο» του χωριού μου Κακουραίϊκα.

Ακόμη ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός μαζεύει λέξεις και εκφράσεις λαϊκές και ακούει με αγαλλίαση τους στίχους ενός τυφλού λαϊκού τραγουδιστή του Νικολάου Κοκονδρή. Πλησιάζει με ενθουσιασμό τον τυφλό λαϊκό λυράρη ο οποίος θα του δείξει τον δρόμο, που οδηγεί στις πλούσιες και καθάριες πηγές της λαϊκής παράδοσης.

Επίσης καμαρώνω το βραβευμένο τυφλό ποιητή της Νομικής Σχολής Αθηνών Μανώλη Τσιτσιριδάκη από τα Χανιά που θέλει να γίνει και ένας πετυχημένος ιστορικός ερευνητής. Το 2007 βραβεύτηκε από το Φάρο Τυφλών ως αριστούχος τυφλός απόφοιτος λυκείου.

Τελευταία επισκέφτηκα τη Λασκαρίδειο Στέγη Τυφλών στο Μαρούσι όπου οι αόματες οικότροφοι φανερώνουν με τα μάτια της ψυχής το περίσσευμα της Αγάπης. Μια προσγείωση σε μια όαση αγάπης και ζεστασιάς από τις ευγενικές οικοτρόφους ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει, το αντίθετο από εμάς. Εμείς είχαμε τα φυσικά μάτια μας αλλά δεν είχαμε τα μάτια της ψυχής καθότι τα έχει διαβρώσει η καταναλωτική αλλοτριωμένη κοινωνία με τη συνδρομή των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης. Και αυτό το καταμαρτυρούν τα «Θέματα» που μας προβάλλουν. Διασκέδαση χωρίς αγάπη μέσα σ’ ένα επίπλαστο και διεφθαρμένο τηλεοπτικό θόρυβο υποβαθμίζοντας τις Ελληνοχριστιανικές παραδόσεις.

Αυτά τα συναισθήματα μου ήρθαν την ώρα που τ’ αυτιά μου γαλήνευαν από τους ύμνους της παιδικής χορωδίας της κας Σκιαδά με τα αξέχαστα τραγούδια της τυφλής Μαριάνας Χατζοπούλου.

Πολλές δραστηριότητες ψυχομένων τυφλών θα μπορούσα να αραδιάσω για να προβάλλω τις ανθρώπινες δυνατότητες. Αυτά ας αναλογιστούν και προβληματιστούν οι λεβεντονιοί και οι λεβεντοκοπέλλες μας, που είναι απογοητευμένοι και στρέφονται στα ναρκωτικά αντί να ανηφορίζουν αρτιμελείς στον αστερισμό της δημιουργίας. Κι’ εμείς ας ξεφύγουμε από το σκοτάδι και την ηττοπάθεια για να ατενίσουμε το Φως Εκείνου με τα μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης στους συνανθρώπους μας. Έτσι θυμήθηκα το διαχρονικό ποίημα του ποιητή Ι.Πολέμη: «Ο ΤΥΦΛΟΣ ΠΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ» για να  μας προβληματίσει από τη δίνη  του κενού και της τυφλότητας.

Πως; Συ που μου ‘δωσες το φως, Εσένα πλάνο λένε;

Κι ήταν γραφτό στα μάτια μου να βλέπουν για να κλαίνε;

Τι να τα κάνω και της γης και τ’ ουρανού τα κάλλη;

Πάρε το φως που μου ‘δωσες και τύφλωσέ με πάλι!

Νικ. Ι. Κωστάρας