Έγινε την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου το Μνημόσυνο για τον Νίκο Κωστάρα

Αιωνία σου η μνήμη εκλεκτέ μας συμπατριώτη από τα Κακουρέικα

Tην Κυριακή 16 Φεβρουαρίου αμέσως μετά τη λειτουργία, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Αμαρουσίου, τελέστηκε το 40ήμερο Μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Μακαριστού μας φίλου, Συγγραφέα, Λογοτέχνη και Καπετάνιου των Θαλασσών, Νίκου Κωστάρα.

Όλοι οι φίλοι του αγαπητού καπετάνιου ήσαν εκεί.

Ο Θεός να αναπαύει την ευγενική ψυχή του κάπτεν Νικόλα.

Στο νέο φύλλο της εφημερίδας Αρκαδικό Βήμα κείμενα για τον εκλιπόντα Καπετάνιο Νίκο Κωστάρα

ΜΕΛΕΤΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

Του Νίκου Ι. Κωστάρα

«Ποιος είπε πως οι νεκροί πεθαίνουν;

Ω! Μνήμη, βοήθησέ με να τους αναστήσω»

Wolfang Borchert

«Όντως φοβερότατον το του θανάτου μυστήριον». Αληθινά είναι ασύλληπτο μυστήριο ο θάνατος, που μόνο με δέος μπορεί να το προσεγγίσει ο νους και η καρδιά του πονεμένου ανθρώπου. Από τότε που ο θάνατος έγινε συνειδητός για τον άνθρωπο, η ψυχή του αναδείχθηκε σε πρωταρχικό πρόβλημα για το φιλοσοφικό στοχασμό και την προσευχή στο Θεό. Ο θάνατος δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η αποδέσμευση της ψυχής από το σώμα. Ο Σωκράτης υποστηρίζει στο Γοργία ότι «ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποσυναρμολόγηση δυο πραγμάτων που ήταν ενωμένα, δηλαδή της ψυχής και του σώματος» (Γοργία 5246). Η φιλοσοφική σπουδή δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μελέτη θανάτου.

            Ο θάνατος είναι ένα πραγματικό γεγονός που το πληροφορούμαστε για τους άλλους, αλλά δεν το βιώνουμε. «Είμαστε όλοι επιζώντες που έχουμε πάρει αναβολή από το θάνατο» τονίζει ο Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά. Είμαστε ενοικιαστές με άγνωστη ημερομηνία έξωσης. Μάλιστα, είμαστε περαστικοί, πουλιά διαβατάρικα στον ουρανό της ζωής αλλά και αθάνατοι. Η αθανασία είναι η θεότητα που κλείνουμε μέσα μας και πολλές φορές αγνοούμε. Η τραγική οικονομία της Δημιουργίας όλης εκφράζεται με το θάνατο. Την υπαρξιακή απουσία καταργούμε με δυο δυνάμεις: τη μνήμη και την πίστη. Με τη μνήμη διατηρείται η εγκόσμια αιωνιότητα. Με την πίστη πιστώνεται  η άλλη ζωή, εκείνη που έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος. Μνήμη θανάτου εξανθρωπίζει τη ζωή μας. Ο μόνος τρόπος που έχουν οι νεκροί να τους κρατήσουμε ζωντανούς είναι όταν τους θυμόμαστε. Τους συνοδεύουν ένα μεγάλο μέρος των αναμνήσεων που έχουμε γι' αυτούς. «Τότε οι νεκροί πεθαίνουν, όταν τους λησμονούμε», γράφει ο Κώστας Ουράνης.

            Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει όταν μένει στις καρδιές μας. «Οι νεκροί είναι αθέατοι αλλά δεν είναι απόντες» (Β. Ουγκώ). «Οι νεκροί είναι παρόντες» (Καρλ Γιάσπερς). «Στις λύπες μας και στις χαρές μας συχνά οι νεκροί γυρίζουν κι οι ζωντανοί πεθαίνουνε χωρίς να το γνωρίζουν», γράφει ο ποιητής. «Κι όμως, θα βρεθούμε και θα γνωριστούμε, και πάλι θα βρεθούμε εκεί που συναντιούνται οι νεκροί, στα χείλη των ζωντανών ανθρώπων» (Samuel Batler).

            Οι μνήμες που κρατάμε απ' αυτόν ή αυτήν που έφυγε είναι εκείνες που μας δένουν πιο πολύ και τον/την κρατάμε μέσα μας. Δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το θάνατο. Αισθανόμαστε ότι έχει φύγει σ' ένα ταξίδι στο οποίο θα τον συναντήσουμε κι εμείς κάποτε. Κρατάμε την ανάμνησή του όπως ενός ξενιτεμένου ανθρώπου. Ο Θεός, άλλους μεν σώζει εκ του θανάτου, άλλους σώζει δια του θανάτου. Στους πρώτους χαρίζει τη ζωή, στους δεύτερους την αιωνιότητα.

            Σίγουρα ο θάνατος είναι ένα βαθύ μυστήριο, που ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει. «Ύλη αδίδαχτη ο θάνατος» (Κική Δημουλά). Είναι η ανάπαυση που χαρίζει στις ψυχές ο Κύριος μας, η πηγή της κάθε αλήθειας. Οι ψυχές δεν θα έχουν πια ηλικία και οι αιώνες θα καταδιώκουν τις αναρίθμητες μέρες στην αιωνιότητα. «Η εσωτερική μας συναναστροφή με το θάνατο είναι η συναναστροφή μας με την αιωνιότητα», αναφέρει ο φιλόσοφος Π. Κανελλόπουλος.

            Ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο για να πεθαίνει, να θάβεται στη γη και να εξαφανίζεται από την αέναη λειτουργία του σύμπαντος. Αλλά και μετά τη φθορά της ύλης του, ο άνθρωπος ως πνεύμα και ψυχή πορεύεται στην αφθαρσία της αιώνιας μακαριότητας ενωμένος με το θαύμα και το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Ο θάνατος καλείται ν' αφομοιώσει το νόημα που έχει η ζωή του καθενός. Είμαστε ενοικιαστές με άγνωστη ημερομηνία έξωσης. «Πάροικοι εσμέν εν γη αλλορτρία». Η άλλη ζωή δεν είναι παρά ο αντίλαλος της παρούσης. Εάν η παρούσα κραυγάζει «ουρανό», η ηχώ θ' απαντήσει «ουρανό». Αλλά εάν η ζωή εδώ φωνάζει «κόλαση», τι άλλο μπορεί να επαναλάβει ο αντίλαλος;

«Αυτό που δίνει νόημα στη ζωή, δίνει νόημα και στο θάνατο» (Σαιντ Εξυπερύ). Η ζωή και ο θάνατος είναι θεϊκή δικαιοδοσία, την οποία πρέπει να αποδεχόμαστε. Η χαρά και η θλίψη συνθέτουν τη ζωή. Δέξου τη χαρά με σωφροσύνη και τη θλίψη με καρτερία. Μπροστά στο θάνατο το μόνο άνοιγμα, πέρα από τον πανδαμάτορα χρόνο είναι ακριβώς η προέκταση της αγάπης, της μνήμης. Το βάλσαμο είναι αυτό. «Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται». Το δικό σου αναμμένο κερί είναι αυτό που δημιουργεί το φως μέσα στο σκοτάδι που απλώνεται γύρω μας. Η μνήμη θανάτου δύναται να σε καταστήσει πραγματικό φιλόσοφο της ζωής και του θανάτου και να σε παρακινήσει στην εκτέλεση καλών και θεάρεστων έργων. «Πάσαν ώραν μνημόνευε την έξοδό σου· έχε καθ' ημέραν προ οφθαλμών τον θάνατον· μνημόνευε τινι σε δει παραστήναι» (Μέγας Αθανάσιος).       Και ο Οράτιος γράφει «Πίστευε ότι κάθε μέρα είναι η τελευταία που λάμπει για σένα».

            Λίγοι άνθρωποι έχουν το προνόμιο να επιβεβαιώνουν τη ζωή τους με την αξιοπρέπεια που αντιμετωπίζουν το θάνατο, γιατί ζούμε σ' ένα κόσμο «που δεν έχει να αντιτάξει νόημα ζωής στην αλογία του θανάτου» (Χ. Γιανναράς). Οι άνθρωποί μη μπορώντας να θεραπεύσουν το θάνατο, προσπαθούν να μην τον σκέπτονται. Πολλοί άνθρωποι σήμερα πεθαίνουνε πριν την ώρα τους από το φόβο του θανάτου. «Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Συ μετ’ εμού ει». Κάθε μέρα που περνάει κάνουμε κι ένα βήμα στη μάνα γη. «Χους εσμέν και εις γην απελευσόμεθα». Η γη θα ζητήσει και θα πάρει το δικό της. Το χοϊκό σώμα μας κι ο ουρανός το δικό του, την αθάνατη ψυχή. Ο δρόμος προς την πληρότητα διέρχεται από το μηδέν του θανάτου, το κενό της ζωής. «Κύριε, δος τον καθένα το δικό του θάνατο – το θάνατο που βγαίνει μες από τη ζωή του εκείνη που αυτός την είχε αγάπη, νόημα και ανάγκη» (Ρίλκε).

            «Θέλω να βλέπω μέσα στα χορτάρια των κοιμητηρίων ν' ανθίζουν όλες οι αναστάσιμες ελπίδες μου, δίπλα στα μαραμένα αγκάθια της μελαγχολίας και της ματαιότητας», εύχεται ο καθηγητής Παντελής Πάσχος. Στα κοιμητήρια, όπου βασιλεύει η αιώνια σιωπή, αφήνει πίσω τη μνήμη, το έργο και το περίσσευμα της αγάπης.

            Στο τελευταίο μας ταξίδι «μεσ' αυτήν την βάρκα είμαστε μονάχοι!» Ο θάνατος θα' ρθει ξαφνικά και θα 'χει τριαντάφυλλο στο στόμα (Μπουκόφσκι). Και τελειώνω με τις «προσευχές» του Τζον Ντον «Ο θάνατος οποιουδήποτε ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί ανήκω στο ανθρώπινο είδος. Γι' αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις για ποιόν χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα».

Νίκος Ι. Κωστάρας

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΠΤΑ ΝΙΚΌΛΑ ΚΩΣΤΑΡΑ: ....Της ζωής μου το πλοίο, σήκωσε άγκυρα κι άνοιξε τα πανιά.. φεύγω.. λοιπόν "αντίο"!

......Της ζωής μου το πλοίο, 

σήκωσε άγκυρα κι άνοιξε τα πανιά.... 

φεύγω..... 

λοιπόν "αντίο"! 

Για την Ιθάκη μου ταξιδεύω 

για το ωραίο "πουθενά".... 

έχει ο καιρός γυρίσματα 

κι όπου θέλουν οι αέρηδες ας με πάνε, 

φτάνει να φυσούν καλά. 

Κι ω, δεν φοβάμαι, 

οι ναύτες του καραβιού

Έλληνες είναι με φλογισμένο νου

με ψυχής φτερουγίσματα 

μπράτσα γερά 

και λιονταριού καρδιά

και ξέρουν πώς ν' αγαπούν αληθινά....

Ιουλία Κορμέντζα 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ "ΦΤΕΡΟΥΓΙΣΜΑΤΑ"

René Magritte

Μνημόσυνο Νίκου Κωστάρα

Tην Κυριακή 16 Φεβρουαρίου αμέσως μετά τη λειτουργία, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Αμαρουσίου, θα τελεστεί το 40ήμερο Μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του Μακαριστού μας φίλου, Συγγραφέα, Λογοτέχνη και Καπετάνιου των Θαλασσών, Νίκου Κωστάρα.
Αιωνία σου η μνήμη εκλεκτέ μας συμπατριώτη από τα Κακουρέικα Γορτύνιας.

Καλό ταξίδι καπετάνιε θα σε θυμόμαστε για πάντα...

Aφιέρωμα του Συλλόγου Κακουραίων στην μνήμη του καπετάν Νικόκα Κωστάρα

Ο καπετάν Νικόλας απεβίωσε στις 8 Ιανουαρίου 2014 και κηδεύτηκε στις 14 Ιανουαρίου 2014 στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Μαρούσι σε ηλικία 85 ετών. Στην κηδεία παρέστει πλήθος κόσμου ενώ τον επικήδειο εκφώνησε εκ μέρους του χωριού μας και του συλλόγου η δασκάλα Γιώτα Κατριμουστάκη ενώ στην συνέχεια είπαν το τελευταίο αντίο στενοί του φίλοι, συγγενείς και εκδότες.Ο σύλλογος μαζί με πολλούς συγνωριανούς μας βρέθηκαν στο κοιμητήριο για να απαχαιρετήσουν τον αγαπητό τους φίλο και συγγραφέα που δεν σταμάτησε να γράφει μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Επιπλέον τίμησαν με την παρουσία τους αποδίδοντας τον τελευταίο χαιρετισμό στον αγαπητό τους φίλο ο  Ηλίας Γιαννικόπουλος διδάκτωρ Πανεπιστημίου Εδιμβούργου, ο δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος  Πατούλης και πλήθος εκδοτών εφημερίδων

Καπετάν Νικόλα ο σύλλογος του χωριού σου σε ευγνωμονεί, ήσουν πάντα δίπλα μας, μας συμβούλευες και μας βοηθούσες. Η αγάπη σου για το χωριό μας ήταν ξεχωριστή, όντας πρωτεργάτης στην δημιουργία του Πνευματικού Κέντρου του χωριού μας παραχωρώντας αμέτρητες συλλογές από τα μοναδικά σου βιβλία. Η μια αίθουσα έγινε όπως εσύ επιθυμούσες, Λαογραφικό μουσείο για να συλλέγουμε τα εκθέματα των πατριωτών μας. Μας έλεγες πάντα ο σύλλογος να έχει το χωριό μονιασμένο και να προχωράμε μπροστά, ήθελες κάθε μήνα να διαβάζεις στην εφημερίδα τα νέα του χωριού μας. Πολλές φορές που βρισκόμουν σε αδιέξοδο σχετικά με το τι να γράψω ήσουν αυτός που με συμβούλευες και μου έδινες ιδέες. Με ρωτούσες πάντα για το κρυφό σχολείο στου Λαγάφτη που εσύ ο ίδιος ανακάλυψες, την εορτή που λάμβανε μέρος εκεί κάθε 17 Αυγούστου. Εσύ καπετάνιε μας έμαθες για τις Αρχαίες Μελαναίες που βρίσκονται μπροστά στον κάμπο του χωριού μας. Στο πνευματικό μας κέντρο άφησες μιας μεγάλη κληρονομιά πέρα από την πνευματική σου προσφορά, τα συγγράμματά σου που είναι τοποθετημένα στην βιβλιοθήκη που εσύ ο ίδιος μας δώρισες.. Για το χωριό μας είσαι ο δάσκαλος του Γένους.

Η φωνή σου είναι μια φωνή εγρήγορσης και αφύπνισης, σήμερα δε που βρισκόμαστε ταπεινωμένοι στα νύχια της Τρόικας έχουμε ανάγκη τον λόγο του σοφού γέροντα και θαλασσοδαρμένου καπετάνιου. Όλοι μας μικροί και μεγάλοι χρειαζόμαστε την πνευματική στήριξη και τις συμβουλές του μέσα από τα βιβλία του για να χαράξουμε και εμείς την δική μας ρώτα στο ταραγμένο πέλαγος.

Ο σύλλογος εύχεται ολόψυχα θερμά συλλυπητήρια στα μέλη της οικογένειάς του για την απώλειά τους. Ο σύλλογος όπως είχε ζητήσει ο καπετάν Νικόλας κατέθεσε χρηματικό ποσό στο "Χαμόγελο του Παιδιού" αντί για στεφάνι. 

Καλό ταξίδι καπετάνιε θα σε θυμόμαστε για πάντα. 

Ο σύλλογος εύχεται τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της Ελένης Κοντογώνη που απεβίωσε.

Για το Δ.Σ ο αντιπρόεδρος και υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων,

Δημήτριος Δαβιλάς

Αποχαιρετούμε τον άνθρωπο ο οποίος με τις πράξεις του θα γίνει σύμβολο και σημείο αναφοράς και έμπνευσης σε όσους τον γνώρισαν και τον εδιάβασαν.

K Α Π Τ Α Ν   Ν Ι Κ Ο Λ Α Σ   Κ Ω Σ Τ Α Ρ Α Σ

1929 -2014

 

Συγκινημένοι συμμετέχουμε στον αποχωρισμό και το τελευταίο κατευόδιο του αγαπητού μας φίλου και πατριώτη του Καπτάν Νικόλα Κωστάρα.

«Στο γέρμα της ζωής σου θα κριθείς από την αγάπη σου»  λέγει ο Άγιος Ιωάννης.

Και ο  Καπτάν Νικόλας  αγαπούσε την ζωή με όλο της το νόημα. Πορεύτηκε με θέληση και αγάπη πρός τον άνθρωπο και με την δύναμη της ψυχής του εξελίχθηκε με επιτυχία μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής.

Ο κάπταιν Νίκος Ι. Κωστάρας

στην μέση με τον Δημήτρη Αλεξόπουλο (αριστερά)

από την Λίμνη Αρκαδίας που τώρα ζει στην Αυστραλία

και τον Πάνο Σ. Αϊβαλή από το Ελληνικό Γορτυνίας, το Καλοκαίρι του 2010 στο Μαροούσι.

Ψημένος στο καμίνι της μετανάστευσης μαζί με την αγαπημένη του Ζηνοβία εδημιούργησαν μια υπέροχη οικογένεια και απέκτησαν παιδιά και εγγόνια.

Η σημαντική συμμετοχή του και η δραστηριότητα του στην ζωή θα μείνουν για πάντα κοντά μας με τις ωραιότερες αναμνήσεις και θα τις θυμόμαστε  με αγάπη σεβασμό και εκτίμηση.

Αποχαιρετούμε τον άνθρωπο ο οποίος με τις πράξεις του θα γίνει σύμβολο και σημείο αναφοράς  και έμπνευσης  σε όσους τον γνώρισαν και τον εδιάβασαν.

Αγαπητέ μας φίλε και φλογερέ πατριώτη  Καπτάν Νικόλα,

Στην αναχώρησή σου σφίγγουμε το χέρι σου και σε συγχαίρουμε για τον καθαρό, πατριωτικό, τίμιο και παραδειγματικό σου δρόμο που εδιάβηκες.

Υπήρξες σύμβολο γενναιότητας, σεμνότητας, του καλού και σοφού λόγου με αξίες που απετέλεσαν ένα σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές.

Οι φίλοι σου και οι πατριώτες σου, οι Αρκάδες της Αυστραλίας, απευθύνουμε με συντριβή τις ευχές μας, ο δρόμος σου να είναι ειρηνικός και η επουράνια ζωή σου ήρεμη και επαναπαυμένη.

Αιωνία σου η μνήμη αγαπητέ μας φίλε και πατριώτη Καπτάν Νικόλα.    

Φεύγεις ήρεμος και ευτυχής ανάμεσα στην αγάπη όλων μας και προπαντός της οικογενείας σου των παιδιών σου, των εγγονών σου και των λοιπών συγγενών σου στους οποίους εκφράζουμε τα ειλικρινή  μας συλλυπητήρια.

Εκ μέρους όλων των Αρκάδων της Αυστραλίας.

Δημήτρης Αλεξόπουλος

Πρόεδρος 

Παναρκαδικής Ομοσπονδίας Αυστραλίας.